บทที่ 4 ติดใจ

บทที่ 4

ติดใจ 

สวบ!!

ว่ากูก็คนหนึ่งล่ะที่เด็ด ร่างกายก็แข็งแรงเข้าฟิตเนสอยู่ตลอดแต่พอมาโดนแค่ไอ้คนตัวโตข้างหลังกระแทกก็ทำเอาจุกจนตาเหลือกจนต้องขยับสะโพกหนี แต่ก็ถูกมือหนาราวกับคีมเหล็กรั้งสะโพกไว้แล้วขยับต่อ ในที่สุดท่อนเอ็นยักษ์ก็แทรกเข้ามาจนสำเร็จ มันทั้งเจ็บ จุก ทว่าไม่นานความจุกแน่นก็มาพร้อมกับความเสียวซ่านประหลาด

"ไหวนะ"

"อือออออ" พอยืนยันไอ้คนข้างหลังมันก็ไม่รอช้าขยับแกนกายเข้าใหม่จนลึกสุดความยาว 

อ่าาา...

เหมือนเป็นจุดที่ไม่เคยมีใครแตะถึงแม้แต่ตัวเองยังไม่เคยคิดว่ามันจะมีความรู้สึกซ่านกระสันขนาดนี้จนกระทั่งได้มาเป็นรับ เห็นคู่นอนร้องครางไม่หยุดปากทุกครั้งที่สาดตัวตนเข้าใส่ ที่แท้มันกระสันซ่านแบบนี้นี่เอง ความรู้สึกที่ถูกปลุกขึ้นมาจนน่าขนลุก ไม่เคยสุขล้นเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต ครั้งนั้นอาจจะเมาจนจำอะไรไม่ได้แต่ครั้ง กูรับรู้ทุกดอก... 

"อืม...อ่าาา"

พั่บ อ่า! พั่บ อ่า! พั่บ อ่า! 

เข็มทิศรู้สึกเหมือนสมองมึนเบลอ ดวงตาพร่าเลือนเปล่งเสียงครวญครางกระเส่าอย่างไม่กลัวว่าจะมีใครมาได้ยินและสุดเขตก็ไม่คิดจะปิดปากอีกฝ่ายสักนิด ยิ่งคนเป็นฝ่ายรับครางกระเส่าคนรุกก็ยิ่งสับสะโพกตอกตึงความใหญ่โตเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง ความคับแน่นที่ได้รับทุกท่วงท่าทุกจังหวะการสวนกระแทกมันไม่ได้มีเพียงแค่ความแรงแต่กลับมีความเสียดเสียวที่ถูกอีกฝ่ายขยี้จุดกระสันให้แหลกลาญด้วยฝีมือคนที่ช่ำชองกว่าตน

"อ่าาา โคตรแน่น" 

มันเหมือนจะได้ปลดปล่อยอีกครั้ง มันสุขล้ำอย่างบอกไม่ถูก ปลายนิ้วมือครูดประตูจนเล็บแทบจะฉีกขณะนิ้วเท้าก็จิกจนเกร็งด้วยความเสียวสะท้าน ห่าเอ้ย! กูโคตรเสียว แต่ไม่กล้าครางบอกว่าเสียวให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าตอนนี้มันเสียวสุดแค่ไหน...

"อึก อ่า อืมม"

มีเพียงเสียงที่ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ขณะเสียงครางต่ำจากคนด้านหลังนั้นก็ดังไม่แพ้คนข้างหน้า เข็มทิศเกลือกกลิ้งใบหน้ากับประตูไปมาจนสีแทบหลุด.. นี่คงไม่ถึงกับต้องให้กูซื้อบานประตูห้องน้ำให้ใหม่หรอกใช่ไหม🙄 

พั่บ! พั่บ! พั่บ! 

เสียงเนื้อแข็งแรงของสองร่างดังกระทบกันเป็นจังหวะเร็วแรงขึ้นตามอารมณ์ปรารถนาที่ลุกโชน การเสียดสีของเอ็นเนื้อลำใหญ่กับช่องทางคับแน่นรัวเร็วจนได้ยินของเหลวด้านในเกิดเสียงดังหยาบโลน ขนาดคนฟังยังแทบทนไม่ไหวมันเสียวแทบขาดใจ เข็มทิศมือไม้เกร็งรู้สึกร่างกายเกร็งกระตุก

"จะ.. จุก อืมม"

จะเอ่ยออกมาแต่ละคำก็ยากชิบหาย! แม้แต่ชื่อก็ไม่มีเวลาจะถามไถ่เพราะมัวแต่อัดกระแทกเข้าหากันจนเข็มทิศเริ่มทรงตัวไม่อยู่ เหมือนคนด้านหลังเองก็ดูจะรู้ ท่อนแขนใหญ่จึงโอบกระชับเอวอีกฝ่ายแน่นขึ้นกว่าเดิมกันไม่ให้คนที่ขาอ่อนไร้เรี่ยวแรงทรงตัวไม่อยู่ล้มลงไปกองกับพื้นห้องน้ำ มันช่างน่าอายชะมัด! 

"อ๊า กะ อา..อ่า ใกล้แล้ว..จะไม่ไหวแล้ว เร่งอีกหน่อยเถอะได้โปรด นะ...แรงๆหน่อย อ้าาาา.." 

เข็มทิศเปล่งเสียงได้เท่านี้ ก่อนจะหลุดคำอ้อนครางหวานที่ไม่เคยได้เอ่ยกับใครออกไปให้คนด้านหลังได้ยิน หมอหนุ่มกระตุกยิ้มเอาใจอีกฝ่ายด้วยการเร่งขยับเร็วและแรงขึ้น คราวนี้ไม่มีเสียงใดหลุดลอดจากปากบาง เมื่อความจุกและเสียวมันเต็มท้องไปหมดสมองขาวโพลนได้ยินเพียงเสียงครางทุ้มต่ำและเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นที่ดังจากคนด้านหลังประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นคับห้องน้ำ

"อืม...อ่าา" 

สุดเขตเปล่งเสียงในลำคอยามอัดสะโพกเข้าสุดออกสุด ครั้งนี้คนตรงหน้าไม่ได้เมามายจนขาดสติทำให้เซ็กส์ค่ำคืนนี้มันโคตรจะร้อนแรง เขาดันเข้าลึกจนสุดลำแล้วค้างเอาไว้อย่างนั้นเพื่อปลดปล่อยตัวเองเข้าไปด้านในจนหมดทุกหยาดหยดเมื่อไปถึงฝั่งฝัน อีกทั้งรั้งสะโพกแกร่งของคนด้านหน้าที่เกร็งกระตุกจนตัวลอยไว้ ร่างแกร่งอย่างคนสุขภาพดีตอกตึงอีกฝ่ายด้วยมือหนาและลำกายยาวที่กระตุกตอดรัดกันไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีหาย

อืม...แน่นมากและเสียวสุด... 

ฮวบ!! 

คนที่เพิ่งพานพบกับการปลดปล่อยที่ห่างหายเป็นแรมเดือนถึงกลับทรงตัวไม่อยู่ ร่างสูงแข็งแรงไม่ต่างกันแต่พอโดนรุกอย่างหนักก็เข่าอ่อนยืนไม่เป็นท่า น้ำตาไหลซึมจากหางตาเกิดจากด้วยความเสียวซ่านแทบขาดใจปนกับความเจ็บปวดเพราะโดนของใหญ่กระแทกใส่ 

คนที่ตนตามหาเพื่อจะเอาคืนให้สาสมที่มันล้ำเส้นทำก้นระบมเมื่อเดือนก่อน แต่กลับกลายเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้ตัวเองเสร็จสมได้อีกครั้ง!! แล้วอย่างนี้เขาจะทำอย่างไรดี...

"ไหวหรือเปล่า" 

คนโตกว่าทรุดตัวนั่งลงถาม หลังจากจัดการร่างกายตัวเองให้กลับมาอยู่ในสภาพเดิมเรียบร้อย เหลือเพียงอีกคนที่พยุงตัวมานั่งบนชักโครก ดูยังไงก็หมดสภาพ!! 

"........" 

ความเงียบคือคำตอบ เข็มทิศไม่แม้แต่จะขยับปาก คนที่เริ่มจะสร่างเมาหน้าแดงก่ำมือที่ก้มลงหยิบเสื้อผ้าสั่นเทา สุดเขตเห็นอย่างนั้นก็เลยก้มลงไปช่วยจัดการให้โดยไม่พูดไม่จากันอีกเลย 

คนที่เอาแต่เงียบยอมให้อีกฝ่ายจับใส่เสื้อผ้าทีละชิ้นราวกับเป็นหุ่นยนต์โดยไม่พูดไม่จา ต่างคนต่างเงียบ และในระหว่างที่กำลังติดกระดุมเสื้อจนเกือบจะเสร็จ มือเรียวก็เอื้อมมาจับท่อนแขนใหญ่ของหมอเขตเอาไว้แล้วบีบแน่นจนรู้สึกเจ็บ ก่อนจะประสานสายตากันนิ่ง แล้วสุดเขตก็เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายเชิงถาม

"มึง..เออ"

เสียงตะกุกตะกักอย่างไม่เคยเป็นยามสายตานิ่งของคนที่นั่งยองๆจ้องมา ทำเอาประหม่าจนใบหน้าคมหลุบตาลงต่ำคล้ายกำลังใช้ความกล้า ทั้งที่ปกติแล้วไม่เคยกลัวใคร... 

"มีอะไรก็พูดมา" เสียงทุ้มเอ่ยถามสายตายังไม่ละจากใบหน้าคม

"เออ...มึงชื่ออะไร..." สุดท้ายจึงกัดฟันเอ่ยถามออกไปอย่างยากลำบาก ยอมรับว่ากำลังสับสนว่าสิ่งที่เกิดกับตนมันคืออะไร ทำไมร่างกายจึงตอบสนองแค่กับคนตรงหน้า... หรือว่าเขาจะติดใจอยากจะเป็นรับ! 🙄

"หึ.. นึกว่าจะไม่ถามชื่อผัวซะแล้ว" 

"สัส!! มึงอย่ากวนตีนกูดิ" 

คนหน้าแดงค้อนใส่อย่างไม่พอใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายยัดเยียดตำแหน่งใหม่ให้ ไม่เคยคิดว่าจะมาไกลถึงเพียงนี้ มันผิดที่ผิดทางไปหมดจนถึงขั้นทึ้งหัวตัวเองอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไร พอเสร็จสมก็รู้สึกทั้งอายและทั้งโกรธคนตรงหน้า...

"พูดกับผัวให้มันดีๆกว่านี้หน่อย ทีอ้อนอยากเสร็จยังพูดเพราะๆได้เลย"

"ทำไมกูต้องทำตามที่มึงบอกด้วย ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกนึกว่ากูอยากจะรู้จักนักหรือไง ปล่อย!"

"หัวร้อนเป็นที่หนึ่ง แต่ก็โคตรน่ารักอยู่ดี" 

"น่ารักพ่อง!" 

ยิ่งคนน้องทำหน้าเกรี้ยวกราด คนชอบแหย่ก็ดูจะขยันยั่วอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน อยากรู้นักว่าคนเก่งของเขาจะไปสุดอยู่ที่ตรงไหน สุดเขตมั่นใจว่าเขาเอาอยู่... 

"ชู่ววว!! ใจเย็นๆยิ่งเหนื่อยหอบอยู่ เส้นเลือดในสมองแตกตายไปเสียก่อนจะรู้ชื่อผ้วตัวเองจะทำไงล่ะ" 

"สัส! ปล่อยกู" 

มือเรียวปัดมือหนาที่ยังใส่กระดุมเสื้อให้เม็ดสุดท้ายออกไปจากตัวอย่างแรง ก่อนจะผลักอีกคนจนหมอเขตที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงอย่างแรงแต่ก็ยังกระตุกยิ้มอย่างใจเย็นไม่ได้มีสีหน้าโกรธขึงสักนิด 

ใบหน้าหล่อขยันยกยิ้มขณะที่เงยหน้ามองที่คนที่ลุกขึ้นยืน แต่ทว่าพอเท้าคนขี้โมโหแตะลงพื้นเท่านั้น ขาที่ไร้เรี่ยวแรงก็ทรุดฮวบลงทันที สุดเขตที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบคว้าตัวเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มหัวคะมำลงไปกองกับพื้น กลายเป็นว่าเข็มทิศมานั่งบนตักแกร่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"จะไปไหน เราต้องคุยกันก่อน" 

"......." 

"งอน?"

"งอนพ่อง! "

"ปากดี เอวก็ให้ดีอย่างปากด้วยล่ะกันเวลาอยู่บนเตียง" 

"ปล่อย!" 

คนหน้าตึงบึ้งยิ่งกว่าเดิมเมื่อสุดเขตโอบเอวแน่นพร้อมกดสะโพก หนัดแน่นลงมาเสียดสีกับบางอย่างที่มันดุนดันใต้ร่มผ้าอีกแล้ว

"ชื่อสุดเขต จะเรียกว่าพี่เขต หมอเขต หรือผัวจ๋าก็ได้ ฉันไม่ติด"

"ฝันไปเถอะ!!"

"หึหึ แล้วนี่เราจะกลับกันเลยไหม" 

"เรา...? มึงหมายความว่าไง"

คนอ่อนแรงพูดเสียงเข้ม ตั้งแต่คืนนั้นก็หลอนจนต้องย้ายไปพักโรงแรมสุดหรูของตระกูล ไม่อยากกลับคอนโดเพราะไม่อยากได้กลิ่นกายหอมของไอ้คนตรงหน้าที่ยังตลบอบอวลอยู่ในห้องนั้น และตอนนี้กลิ่นกายหอมปนเหงื่อก็ตามหลอกหลอนจนท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาอีกแล้ว

"ใช่ไง เรา ก็เราเป็นคนๆเดียวกันแล้ว เพราะงั้นต่อไปนี้มีนายก็ต้องมีฉัน ถูกไหม"

"ดะ..เดี๋ยวนะกูไปตกลงกับมึงตอนไหนก่อน ทำไมกูต้องบ้าจี้ไปกับมึงด้วย ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"จนป่านนี้ยังไม่รู้อีกหรือไงว่าเราเป็นอะไรกัน หรือว่าต้องให้ผัวพิสูจน์อีกรอบ.. หือ" 

คนโดนกอดพยายามอย่างสุดแรงเพื่อจะดึงดันออกไปจากอ้อมกอดแข็งแรง แค่ท่านั่งก็หวาดเสียวแล้วยิ่งอยู่ในห้องคับแคบก็เสี่ยงว่าจะเสียตัวให้กับคนที่แทนตัวเองว่าผัวอีกรอบ... 

แต่ถามว่ากลัวเซ็กส์ของเขาไหม... ตอบแบบไม่ต้องคิดได้เลยว่า ติดใจ... 

สุดเขตเองก็ไม่ยอมปล่อยเมื่อคำตอบที่ได้ขัดใจตน เขามานั่งดักรออีกคนเกือบเดือน เพราะเข็มทิศไม่ยอมกลับคอนโด ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ข้างๆกันโอกาสจะเจอก็ยังจะยาก เพราะนักศึกษาแพทย์ปีห้าต้องฝึกงานอย่างหนัก ตนจึงเลือกฝึกที่โรงพยาบาลของครอบครัว พอมีโอกาสเจอคนที่แอบชอบอีกครั้ง เรื่องอะไรจะยอมปล่อยไปโดยง่าย.. 

"ปล่อยกู"

"ได้กันแล้วคิดว่าจะออกไปง่ายๆก็ได้เหรอ" 

"เดี๋ยวนะ กูไหมที่ควรพูดประโยคนี้"

"นายคือคนแรกของฉัน เพราะงั้นรับผิดชอบด้วย" 

มือเรียวยกตบหน้าผาก เมาเหล้าว่าหนักแล้วแต่เมาไอ้คนข้างๆ น่าจะหนักกว่า